Prodrugs in de synthese van phenylethylamines

Ik wil het even hebben over artemisinine en ivermictine (avermictine).

1) artemisinine.
Chemisch is artemisinine een sesquiterpeen, die het lichaam omvormt tot nieuwe stoffen met een chemische structuur net als die van de niet steroide anti-inflammatoire stoffen en ook in verdere stappen tot de (welriekende) cineolen.
Precies die cineolen zijn bekend als basis in de synthese van phenylethylamines (beter bekend als amfetamines).
Zelf hou ik mijn hart vast wanneer ik lees dat fluorescerend gemerkt materiaal tot zelfs in de mitochondriën kan aangetoond worden.

Het zijn precies die mitochondriën in de neuronen die vanuit de afbraak van voeding (en dus ook van medicatie) nieuwe energiecomponenten (neurotransmitters) aanmaken.
Die mitochondriën spelen immers eenzelfde rol als het chlorofyl in het plantenrijk, dat CO2 en H20 omzet naar koolstof en zuurstof.
Dit fysiologisch fabriekje zorgt er immers voor dat de afbraak van zowel gezond als ongezond voedsel voorzien wordt van een magnetisch veld als energiecomponent om het informatiesysteem (het zenuwstelsel) draaiende te houden.

Vandaar dat elk neuron ook beschikt over de reservoirs (vesikels) om de parate batterijtjes niet alleen veilig, maar vooral direct beschikbaar te houden wanneer een plotse actie vereist is.
Die veilige bewaring garandeert trouwens dat het tot stand gekomen magnetisch veld de elektronen-huishouding van de celvloeistof niet mag en kan verstoren.

Maar wanneer de spijsvertering nu componenten aanlevert waarmee het fabriekje nieuwe, en voor het lichaam vreemde, batterijtjes kan aanmaken, dan bestaan daarvoor geen specifieke vesikels om die te bewaren voor een in de toekomst uit te voeren actie.
Hun magnetisch veld komt daardoor wel in de celinhoud van het neuron terecht, waardoor de integriteit ervan niet alleen zwaar wordt verstoord, maar zelfs helemaal kapot verbrandt.

Dan spreken we over ‘neurologische stoornissen’.
Precies die stoornissen waarmee de maatschappij intussen al geconfronteerd werd en nog steeds wordt en daarom krampachtig op zoek is naar middelen om daar het hoofd aan te bieden.

Ik vermeld wat hier van toepassing schijnt te zijn: de zogenoemde glutamaat-pomp bij de ongewervelden en het ontbreken van het MDR-2 enzym bij de wel-gewervelden.
Met name, de neurale ongemakken door ‘polarisatie’, een pathologische instroom van chloride-ionen.
Een eufemisme om een vernield neuron te omschrijven.

Met als gevolg, de bijwerkingen (of de zogenoemde comorbiditeiten), die zo simpel te verklaren zijn, als we alleen maar zouden willen gebruik maken van de farmacologische kennis over een en ander.

Bemerk tevens het snel resistent worden, omdat het organisme zich verweert tegen de vernieling van het zenuwstelsel door antistoffen te vormen tegen de agressor.

2) avermictine.

De te bestrijden micro-organismen zouden over een glutamaat-pomp beschikken in hun zenuwstelsel, die therapeutisch kan uitgeschakeld worden, terwijl zoogdieren die kwetsbare bescherming zouden derven.
“Bij ongewervelde dieren komen glutamaatpompen voor in de celmembraan van spieren en zenuwen.”, althans volgens Wikipedia.
We lezen het goed, het celmembraan van spieren en ook van zenuwen.
Neuronen dus.

Wat verder blijkt evenwel dat sommige hondenrassen (voor de gelegenheid, zelfs zonder glutamaat-pomp), zodanig overgevoelig zijn, dat eerst allergische reacties tot zelfs verlamming (zenuwstelsel?), coma en dood tot stand kunnen komen.

Waarbij hier wijselijk over de nefaste rol van een onbestaande glutamaat-pomp wordt gezwegen.
Terwijl bij die rassen het ontbreken van het MDR-2-enzym verantwoordelijk zou zijn voor de giftige bijwerkingen (ook in spieren en neuronen?).

Alvast dan toch iets dat bij de neuronen van zoogdieren een gelijkaardige polarisatie (instroom van chloride-ionen) veroorzaakt, waardoor neurologische defecten als agitatie, anorexia, verlamming of coma kunnen ontstaan.

Begrijp ik daaruit dat de handboeken over de fysiologie van neuronen van gewervelden en ongewervelden door verschillende equipes tot stand kwamen, met een verschillend vocabularium voor spieren en neuronen als gevolg?

Daarbij even een bedenking, die ik eerder al eens placht te gebruiken, over een ten top gedreven specialisatiedrang in deze maatschappij.

Vandaar dat we in deze materie best focussen op het resultaat bij de twee groepen stoffen:
een massieve instroom van chloride-ionen doordat de gevormde fake-neurotransmittoren een verwoesting van neuronen – door verbranding van de celinhoud- tot stand brengen, waartegen niet alleen een ongewerveld micro-organisme maar ook een gewerveld zoogdier, gepast, en als bescherming, zich verdedigt met een gevarenreflex (allergische reactie?, agitatie?, antistoffen?)

Een gegeven dat toevallig overeenkomt met de farmacologie van niet alleen de indolen, de phenylalkylamines, de benzylpiperidines, maar, in dit geval ook van die ‘geneesmiddelen’, als prodrugs.

Het gevoel overheerst dat naast de evidence-based promotie voor deze materie vooral de commerciële chemische industrie een duwtje in de rug is gegeven.

Over admin

Belgian pharmacist. ( Ieper, Belgium) ° 13/01/1945 Author of the book : ADHD-medicatie: medische megablunder. ( ADHD-drugs: medical megablooper) ISBN: 978-909021709-3
Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.