LTO3: kwarteeuw farmacologische onkunde blijft meesterzet

LTO3 steunt op hetzelfde gemis aan kennis waarmee de commerciële pharma-club het medisch bedrijf in de greep houdt.

Onbegrijpelijk dat zelfs universiteiten en overheden dit soort van zwendel ondersteunen, al wijst die collusie op duistere hang en span-diensten.

Lees hoe Robert Vermeiren zich ontpopt als een van de grootste schijnheiligaards van dit Europese vasteland.

De meeste zomers is het rustig op de crisisopvang van Curium-LUMC. Maar deze vakantie zijn de zeven bedden grotendeels bezet.
Kinderen in acute nood:

suïcidaal, anorexia, ernstige gedragsstoornissen.

Curium kan de vraag naar opvang, diagnostiek en behandeling soms niet aan. Het heeft afgelopen weekeinde een kind uit een andere regio moeten weigeren, omdat het dan niet beschikbaar was geweest voor een plaatsing uit het eigen gebied.

De situatie is zorgelijk, en vraagt om reflectie over de oorzaken”, zegt directeur Robert Vermeiren, ook hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie. En niet alleen bij Curium. Want de meeste instellingen voor crisisopvang hebben dit jaar te maken met meer meldingen en plaatsingen, staat in een rapportage van GGZ Nederland uit juni. De brancheorganisatie noemt de toename zonder precieze cijfers „nog onvoldoende goed te duiden”, maar ziet wel „regionale verschillen”.

Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van woensdag 29 juli op pagina 7

Suicidaal, Anorexia, gedragsstoornissen.

Het zijn precies de bijwerkingen van de psychotica, die men aan kinderen toedient om het geprojecteerd pedagogisch ongemak bij de diagnosestellers te vrijwaren.

Dus beste Robert Vermeiren: gewoon afschaffen, die handel en je wordt de beste psychiater van het land en omstreken.
Kosteloos, dan nog.
Het blijft onethisch om patiëntjes eerst stevig ziek te maken om ze dan uiteindelijk niet met nog meer van die rommel te kunnen redden.
Een klein lepeltje ‘echte’ farmacologie kan daarbij nuttig zijn.

Ik verwijs even naar bijna drie jaar geleden, uit NB562 van 6 september 2012

Denkt men waarlijk dat de maatschappij hen gelooft wanneer ze maar iets broebelen over geneesmiddelen, waarvan ze alleen maar de naam kennen?
Robert Vermeiren vond het nodig om even voor de vakantie Laura Batstra te kapittelen omdat ze het commerciële spel durfde te doorprikken.

Ik citeer:
‘Afkappunt.Bij sommige personen met ADHD zal niemand er over twijfelen dat ze aan een stoornis lijden. Hun gedrag, hun emoties maken dat ze er van geen kanten in slagen zich aan te passen aan hun omgeving. Ze zijn zo druk dat niemand hen aankan. Het zijn individuen die al vanaf hun vroege ontwikkeling ziek gevonden worden. Zij hebben zorg nodig.’

Eerste punt:
Wie beter dan de professor weet dat gedrag iets is wat je kan aanleren of afleren. De man studeerde heel lang om dit te weten en heel lang om daar ook iets mee aan te vangen.Maar de praktijk is anders en die praktijk leert, dat je een carrière stevig kunt opbouwen met een chemische mindcontrol, zo veilig als iets, althans volgens de producerende bedrijven, want de geleerde professor heeft van die materie helemaal geen eigen kennis verworven.

Tweede punt: ‘Niemand kan de drukte aan”.
Dus dan toch GPOS (Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom). Dit is niet de aandoening van het kind, maar wel de ergernis en de projectie ervan van een toeschouwer.

Derde punt: ‘Al vroeg ziek gevonden’.

En daar is het dan… het dogma.
De ziekte.
Zonder medische diagnosecriteria.
Een uitspraak ex cathedra.

Op artsennet kwam daarop zelfs een reactie, toch belangrijk om die ook even te melden.

‘Het ‘afkappunt’ hangt af van de empathie en mildheid van pa en ma, opa en oma en onderwijzenden. Wie de ‘Intelligent Designer (die schept als een groot kunstenaar)’ in ieder kind vermoedt en ook in het onderhavige , schuift het afkappunt naar het oneindige.”‘
A.J. Postmes, oud-jeugdarts, BLOEMENDAAL – 16-08-2012 11:41

En verder … citaat Robert Vermeiren.
‘De hersenen worden ook gevormd door ervaringen in de buitenwereld. En omdat de ervaringen van mensen met ADHD door aanleg anders zijn, is waarschijnlijk dat hun hersenen zich onder invloed van die omgeving anders zullen ontwikkelen. De hersenactiviteit is dus deels anders omdat men andere ervaringen heeft opgedaan. ‘

Leerde de professor in zijn opleiding hoe ervaringen in de buitenwereld de hersenen anders bij ‘andere hersenen’ vormt?
Wel, wel, wel.

Zouden alle gezonde personen beschikken over dezelfde hersenen?
Bestaan ADHD-hersenen?
De nieuwe DSM-V komt op ons af.
Wat voor nieuwe soorten hersenen zullen er dan tot stand komen?
Of dient mindcontrol om van alle hersenen eenzelfde soort gehaktbrood te maken?Maar wat vormt dan wel een gedrag?

Of beter… waarom zijn die anders ontwikkelde hersenen dan geen medisch diagnosecriterium?

De professor is het niet helemaal zeker, want hij schrijft:
“…
waarschijnlijk dat hun hersenen…”, terwijl de volgende zin dan toch zekerheid brengt en helemaal niet meer waarschijnlijk, immers : ‘De hersenactiviteit is DUS (!?!?!) deels anders…”.

‘Biologische kwetsbaarheid maakt ADHD niet meer een stoornis, omgekeerd maakt meer omgevingsinvloed het niet minder een stoornis.’
Wawwww, wat een redenering.
Ik twijfel eraan of dit een eigen vondst is geweest, maar eerder iets wat men in het Latijn omschrijft als een ‘exceptio obscuri libelli’.

Maar wat volgt zou dan de verklaring kunnen zijn.

Vele andere ziekten, zoals bijvoorbeeld diabetes, zijn eveneens het gevolg van omgeving en biologie. Net als bij ADHD bepaalt daarbij niet de oorzaak dat het een ziekte is, maar de gevolgen van de symptomen.’

Diabetes zou dus niet de ziekte zijn te wijten aan een insuline-tekort, maar de ziekte van de symptomen van dat insuline-tekort.
En die symptomen ontstaan dan ook, als een gevolg van de omgeving.
Zoals ADHD.Maar mijnheer de professor.
Is ADHD wel een ziekte?
U probeert dat nog steeds te bewijzen en om zover te komen, gaat U er al van uit dat het een ziekte is.

En nu krijgen we het.

De discussie of ADHD al dan niet een medische ziekte is, lijkt me dus niet relevant. De gezinnen met kinderen met ADHD zijn niet geholpen bij deze discussie, ze willen immers dat hun kind geholpen wordt.’

Na de woordenkramerij is het niet meer nodig om te proberen aan te tonen dat ADHD een medische ziekte zou zijn, die woordenkramerij heeft iedereen overtuigd dat ADHD DUS wel een ziekte is.
Maar waarom moet ADHD als een medische ziekte doorgaan, mijnheer de professor?
Waarom moeten de gezinnen met kinderen door artsen geholpen worden met harddrugs, die psychotica zijn?
Buiten het medische circuit zijn recreatieve gebruikers van gelijkaardige harddrugs, ook zeer geholpen met deze hulpmiddelen, en ook recreatief lijden ze allemaal aan de gevolgen van de symptomen van omgeving en biologie.
En niemand stelt bij hen een diagnose.
Waarom hoeven de artsen daar dan bij gesleurd worden, terwijl bovendien duidelijk te merken is hoe geleerde koppen spartelen om de gevolgen van de symptomen van omgeving en biologie, als een ziekte uit te roepen?

 

Maar wat is er nu mis met LTO3 ?

Het verheugt mij dat het publiek uitgekeken raakt op de farmaceutische successen en op zoek is naar ‘beter’.

Terwijl het steeds om scheikunde draait, maar vooral om veel geld verdienen met de onkunde daarover.

Ik herhaal even wat ik meermalen al heb geantwoord op eerdere vragen.

15/04/2012

Beste,

Over LTO3…

Mijn idee daarover, puur scheikundig gezien.

Ongeveer 6 maanden geleden, kon ik in een ziekenhuis aantonen, hoe een bestaand geneesmiddel, en ook chemisch (net als l-theaninezuur of LTO3), als een zuur, in het lichaam reacties aangaat met de metabolieten van tryptofaan (gevormd uit de voeding), om daarbij nieuwe stoffen te gaan vormen, die ongemerkt dan en ongecontroleerd een schijnbaar helende werking uitoefenen.

Die helende werking was uiteindelijk veroorzaakt doordat het lichaam ermee methamfetamine (als doping) had gevormd.

Dit verhaal staat op:
http://www.adhdfraude.net/pdf/NB400.pdf
http://www.adhdfraude.net/pdf/NB401.pdf

Het zou me niet verbazen als in een nabije toekomst dit soort van ‘veilige’ supplementen strenger zullen gereglementeerd worden.

Verder is het zo dat dopamine- of serotoninetekorten doodgewone fabels zijn, en bestaat er niemand die een verband kan aantonen tussen defecten of stoornissen eraan en de vermoedelijke ziekten die men ervoor verantwoordelijk acht.

03/02/2013

Beste ,

Als een stof wat dan ook iets zou aanvangen aan de serotonine of aan dopamine, dan wordt je bedrogen met die stof.

Een aandoening die zou steunen op defecten van serotonine of dopamine bestaat helemaal niet.
Wie mensen zoiets probeert wijs te maken zijn bedriegers.

Vraag aan zij die een diagnose stellen van een aandoening, waarbij defecten worden gesuggereerd van serotonine of dopamine, welke gemeten waarden bij de patiënt afwijken van de waarden, die als normaal worden gepubliceerd.
Bestaan er normale waarden van serotonine of dopamine?

Vraag aan zij die stoffen promoten die iets aan defecten van serotonine of dopamine zouden aanpassen, op welke manier zoiets farmacologisch in zijn werk gaat en of toediening van de stoffen die men wil slijten, iets bijdraagt aan meetbare effecten tegenover de standaardwaarden van serotonine of dopamine, die uiteindelijk toch ergens moeten bekend gemaakt worden.

Zelf vind ik in de literatuur over LTO3 of l-theonine geen enkel antwoord op die vragen.

Hoe kunnen tekorten of defecten aan iets verholpen worden, als niet eerst klaar en duidelijk vast komt te staan of er defecten of tekorten bestaan?
Hoe kunnen bovendien, zelfs vermeende defecten of tekorten verholpen worden, wanneer de werking van toegediende preparaten wordt achtergehouden, of wordt nagelaten om na te gaan of toediening van helende preparaten een correctie tot stand brengt van defecten of tekorten?

Net zoals een achtenswaardig gewaand persoon als Robert Vermeiren erin slaagt om zijn ziekenhuisbedden te vullen door patiëntjes suïcidaal, anorectisch of met gedragsstoornissen ‘ziek’ te maken, en dan uiteindelijk een soort van vermoorde onschuld voor te wenden, hebben andere slimmeriken enkele gaatjes in het net van de (psychotisch-makende) chemie gevonden om er stevig heel rijk mee te worden.

Hun geheim schuilt in het angstvallig verborgen houden of het verzwijgen van het ‘magisch’ patroon, waarmee men feilloos zenuwcellen kan verwoesten om vervolgens per evidentie te wijzen op het helend (gewaande) doping-effect, waarmee het lichaam – in gevaar – met een fight-or-flight-reactie reageert.

Over admin

Belgian pharmacist. ( Ieper, Belgium) ° 13/01/1945 Author of the book : ADHD-medicatie: medische megablunder. ( ADHD-drugs: medical megablooper) ISBN: 978-909021709-3
Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.